Płatności agentowe a bezpieczeństwo – kiedy delegowanie zakupów AI ma sens i co ryzykuje konsument, sklep, PSP, marketplace i wydawca karty

Zaktualizowano: 20 sierpnia 2026

Kiedy płatności agentowe mają sens? Delegowanie zakupu agentowi AI ma uzasadnienie tam, gdzie decyzja jest powtarzalna, produkt jednoznacznie zdefiniowany, a kwota mieści się w limicie, którego utrata nie zmienia sytuacji kupującego. Traci sens tam, gdzie liczy się ocena jakości, negocjacja, weryfikacja tożsamości lub prawo do skutecznej reklamacji. Bezpieczeństwo płatności agentowych nie sprowadza się do ochrony numeru karty. Sprowadza się do pytania, czy da się udowodnić, czego użytkownik naprawdę chciał.

Definicja kanoniczna: Mandat płatniczy agenta to udokumentowany zakres uprawnień nadany agentowi AI przez posiadacza karty, określający dopuszczalnych sprzedawców, limit kwotowy, czas obowiązywania oraz warunki wymagające dodatkowego potwierdzenia.

Płatności agentowe a bezpieczeństwo – w skrócie:

1. Ryzyko przesunęło się z kradzieży poświadczeń na manipulację intencją. Analiza zagrożeń Visa opisuje fałszywe sklepy projektowane specjalnie pod agentów zakupowych: wyglądają wiarygodnie, przechodzą automatyczne kontrole i kuszą ceną poniżej rynkowej.
2. Handel stał się najczęściej atakowaną branżą. Według raportu Akamai State of the Internet z 2026 roku prawie połowa całego ruchu botów AI w sieci Akamai w drugiej połowie 2025 roku przypadała na sektor handlu.
3. Zasady Visa Core Rules obowiązujące od 18 kwietnia 2026 przenoszą na posiadacza karty odpowiedzialność za działania agenta tak, jakby sam zainicjował transakcję. To najważniejsza zmiana dla konsumenta.
4. Dla sklepu vendor lock-in jest realny i występuje w trzech warstwach: sejfu tokenów, relacji z organizacją kartową i wyboru protokołu agentowego.
5. W Unii Europejskiej płatności agentowe nie mają odrębnego reżimu. Obowiązuje PSD2 wraz ze standardami technicznymi dotyczącymi silnego uwierzytelniania (SCA), a nowe zasady PSD3/PSR dopiero wchodzą w fazę publikacji.
6. Wydawca karty traci najbardziej użyteczny dowód w sporze: moment świadomej decyzji człowieka. Zastępuje go metadanymi mandatu.
7. Patronusec jako akredytowany QSA (Qualified Security Assessor) z własnym zespołem pentesterów prowadzi ocenę ryzyka, testy bezpieczeństwa i przygotowanie zgodności dla platform uruchamiających obsługę płatności inicjowanych przez agentów AI.

---

---

Kiedy delegowanie płatności agentowi AI ma sens, a kiedy nie?

Delegacja ma sens, gdy zakup jest powtarzalny, produkt zdefiniowany parametrem, a błąd agenta kosztuje mniej niż czas zaoszczędzony na decyzji. Traci sens przy zakupach jednorazowych o wysokiej wartości, produktach wymagających oceny jakościowej oraz wszędzie tam, gdzie prawo do reklamacji zależy od wykazania, czego kupujący faktycznie chciał.

Scenariusz	Czy delegacja ma sens	Warunek brzegowy
Uzupełnianie zapasów, znany indeks produktu, niska wartość	tak	limit kwotowy, zamknięta lista sprzedawców, powiadomienie po transakcji
Rezerwacja podróży w zdefiniowanych ramach ceny i terminu	warunkowo	potwierdzenie przed obciążeniem, sprawdzona polityka zwrotów
Zakup jednorazowy o wysokiej wartości	nie	brak powtarzalności odbiera mandatowi sens, a spór staje się kosztowny
Produkty regulowane lub z weryfikacją wieku	nie	weryfikacja tożsamości musi dotyczyć człowieka, nie agenta
Zakupy B2B objęte procedurą zatwierdzania	warunkowo	mandat musi odwzorowywać matrycę uprawnień, nie ją omijać
Produkty finansowe, kredyt, ubezpieczenie	nie	ocena zdolności kredytowej podlega osobnemu reżimowi regulacyjnemu
Subskrypcje z automatycznym odnowieniem	warunkowo	czas życia mandatu krótszy niż okres rozliczeniowy usługi

Wspólny mianownik jest prosty: im trudniej opisać oczekiwany rezultat parametrem, tym gorzej działa delegacja. Agent nie ocenia wiarygodności sprzedawcy tak, jak robi to człowiek patrzący na stronę sklepu, i nie waha się przed ofertą, która jest zbyt dobra.

Delegacja płatności ma sens wtedy, gdy oczekiwany rezultat da się opisać parametrem. Jeśli wymaga oceny jakościowej, agent zastępuje decyzję kupującego, a nie tylko jego kliknięcie.

Jakie zagrożenia płatności agentowe niosą dla zwykłego konsumenta?

Największym ryzykiem dla konsumenta nie jest wyciek numeru karty, lecz transakcja formalnie autoryzowana, której nigdy nie chciał. Poświadczenia chroni tokenizacja, natomiast intencji nie chroni nic poza jakością mandatu i ostrożnością dostawcy agenta. Zasady kartowe obowiązujące od 18 kwietnia 2026 przypisują posiadaczowi karty odpowiedzialność za działania agenta tak, jakby transakcję zainicjował samodzielnie.

Cztery realne wektory ryzyka po stronie użytkownika:

• Fałszywy sklep zaprojektowany pod agenta. Visa opisuje sklepy, które wyglądają wiarygodnie, przechodzą automatyczne kontrole i oferują cenę poniżej rynkowej właśnie po to, by agent zoptymalizowany na najlepszą ofertę dokonał zakupu.
• Wstrzyknięcie polecenia (prompt injection). Model przetwarza instrukcję systemową, polecenie użytkownika i treść pobraną ze strony jako jeden strumień tekstu. Treść na stronie sprzedawcy może więc próbować sterować agentem. Projekt OWASP GenAI Security w edycji z 2026 roku wskazuje wstrzyknięcie polecenia jako technikę powiązaną z większością kategorii ryzyka agentowego.
• Podszycie się pod agenta. Sprzedawcy zaczynają traktować ruch od rozpoznanych agentów łagodniej niż ruch anonimowy, co tworzy zachętę do podszywania się pod nie.
• Rozlanie danych o zamiarach. Agent przekazuje między stronami więcej kontekstu niż formularz zamówienia: preferencje, budżet, historię prób zakupu.

Co realnie chroni konsumenta:

• Silne uwierzytelnianie użytkownika przy nadawaniu mandatu. W Unii Europejskiej wymogi SCA z PSD2 nadal obowiązują i nie znikają dlatego, że transakcję inicjuje agent.
• Zawężenie mandatu. Limit kwoty, kategoria sprzedawcy i czas życia poświadczenia ograniczają maksymalną stratę, zanim cokolwiek pójdzie źle.
• Możliwość natychmiastowego unieważnienia. Token agentowy można wycofać bez blokowania samej karty, co zmienia koszt reakcji na incydent.
• Ślad zgody. Bez zapisu, na co użytkownik przystał, reklamacja sprowadza się do słowa przeciwko słowu.

W praktyce oznacza to, że konsument powinien traktować mandat agenta jak pełnomocnictwo, a nie jak zapisanie karty w sklepie. Pełnomocnictwo ma zakres, termin i możliwość odwołania.

Co płatności agentowe zmieniają dla sklepu eCommerce i gdzie powstaje vendor lock-in?

Sklep zyskuje kanał o wysokiej intencji zakupowej, a traci najłatwiejsze dowody w sporze: ścieżkę nawigacji, czas na stronie i odcisk urządzenia człowieka. Vendor lock-in w tym modelu jest realny i występuje w trzech warstwach jednocześnie, przy czym najkosztowniejsza nie jest wcale warstwa technologiczna.

Trzy warstwy uzależnienia od dostawcy:

1. Sejf tokenów. Token wydany przez dostawcę usług płatniczych działa wyłącznie w jego ekosystemie. Zmiana dostawcy oznacza migrację sejfu albo ponowne pozyskanie danych kart od klientów, co zwykle kończy się utratą części zapisanych metod płatności.
2. Relacja z organizacją kartową. Tokenizacja sieciowa opiera się na identyfikatorze podmiotu zgłaszającego token. Jeśli identyfikator należy do dostawcy, a nie do sklepu, przenoszalność poświadczeń pozostaje w rękach dostawcy niezależnie od zapisów umowy handlowej.
3. Protokół i platforma agenta. Rynek nie ma jednego standardu. Równolegle rozwijają się Agentic Commerce Protocol opublikowany przez Stripe i OpenAI 29 września 2025, Agent Payments Protocol (AP2) rozwijany przez Google z szeroką koalicją partnerów, Universal Commerce Protocol oraz Visa Trusted Agent Protocol przedstawiony 14 października 2025 jako warstwa weryfikacji tożsamości agenta. Wybór jednego z nich jako jedynego kanału tworzy zależność od platformy, która pośredniczy w relacji z klientem.

Do tego dochodzi ryzyko odcięcia od klienta. Gdy agent pośredniczy w rozmowie, klasyczne narzędzia rozpoznania użytkownika, czyli logowanie i pliki cookie, tracą skuteczność. Rozpoznanie przenosi się na poziom poświadczenia płatniczego, co czyni własność tokena kwestią strategiczną, a nie techniczną.

Najdotkliwsza konsekwencja finansowa dotyczy sporów. Jak wskazują analizy prawne dotyczące autoryzacji płatności agentowych, wydawca karty ma obowiązek rozpatrzyć reklamację i uznać rachunek konsumenta, natomiast stratę w praktyce ponosi sprzedawca. Podwyższony wskaźnik obciążeń zwrotnych grozi zaś sankcjami ze strony agenta rozliczeniowego.

Patronusec Insight: W projektach dla klientów z e-commerce widzimy powtarzalny błąd w kolejności decyzji: zespół najpierw wybiera platformę agentową, a dopiero potem pyta o przenoszalność tokenów i o to, kto jest właścicielem relacji z organizacją kartową. Odwrócenie tej kolejności kosztuje niewiele na etapie projektu i bardzo dużo po dwóch latach. Praktyczny test brzmi: czy jesteś w stanie w ciągu kwartału przełączyć ruch agentowy na drugiego dostawcę bez proszenia klientów o ponowne podanie danych karty. Jeśli odpowiedź brzmi „nie”, masz lock-in niezależnie od tego, co mówi umowa. Ten typ decyzji architektonicznych prowadzimy w modelu vCISO, zanim staną się długiem technologicznym.

Jakie ryzyka i szanse tworzą płatności agentowe dla dostawcy płatności?

Dostawca płatności zyskuje pozycję warstwy zaufania między agentem a sprzedawcą, a przyjmuje w zamian dwa nowe obowiązki: rozstrzyganie, czy żądanie pochodzi od uprawnionego agenta, oraz dostarczanie dowodów mandatu na potrzeby sporu. Obie funkcje mają bezpośrednie przełożenie na zakres regulacyjny.

Cztery kwestie, które przesądzają o profilu ryzyka:

• Zakres licencyjny. Umożliwianie inicjowania płatności co do zasady stanowi świadczenie usługi płatniczej wymagającej zezwolenia. Jak zauważają kancelarie analizujące ten model, wyłączenie dla dostawcy technicznego działa tylko wtedy, gdy podmiot na żadnym etapie nie wchodzi w posiadanie środków klienta.
• Zakres PCI DSS. Bezpośrednia implementacja specyfikacji płatności delegowanej oznacza obsługę danych posiadacza karty. Dokumentacja OpenAI dla tej specyfikacji wprost sygnalizuje wpływ na zakres PCI DSS.
• Rola w zasadach kartowych. Zasady Visa obowiązujące od 18 kwietnia 2026 wprowadziły kategorię Agentic Payment Enabler z obowiązkiem rejestracji i zgodności z PCI DSS. Szczegółowy rozkład obowiązków opisujemy w aktywie o Agentic Payment Provider i network tokenach Visa.
• Odporność operacyjna. Dostawca obsługujący instytucje finansowe wchodzi w zakres wymogów DORA dotyczących zarządzania ryzykiem ICT i rejestru dostawców, co przy nowej warstwie agentowej oznacza rozszerzenie mapy zależności.

Szansa jest jednak symetryczna do ryzyka. Neutralność protokołowa staje się produktem: sprzedawca, który nie chce wiązać się z jedną platformą agentową, potrzebuje pośrednika obsługującego kilka protokołów naraz i utrzymującego jednolity ślad audytowy. To pozycja, której nie da się zająć po fakcie, ponieważ wymaga zbudowanego wcześniej zaplecza kontroli i dowodów.

---

Uruchamiasz obsługę płatności inicjowanych przez agentów i nie wiesz, jak zmienia się Twój zakres regulacyjny?

W ramach analizy luk mapujemy przepływ danych w architekturze agentowej i wskazujemy, które komponenty wchodzą do zakresu PCI DSS, a które pozostają poza nim. Wynik otrzymujesz jako dokument gotowy do rozmowy z audytorem i z agentem rozliczeniowym.

Umów analizę luk

---

Dlaczego marketplace ponosi inne ryzyko niż pojedynczy sklep?

Marketplace odpowiada nie tylko za własny checkout, lecz za wiarygodność sprzedawców, których agent traktuje jak jedno źródło. Pojedynczy sklep chroni własną markę, natomiast platforma handlowa staje się miejscem, w którym fałszywa oferta zyskuje wiarygodność cudzą reputacją. To zmienia charakter kontroli: weryfikacja sprzedawcy przestaje być procesem handlowym, a staje się kontrolą bezpieczeństwa.

Cztery różnice względem sklepu jednomarkowego:

• Ryzyko przeniesione z oferty na platformę. Agent porównujący oferty w obrębie marketplace’u przyjmuje domyślnie, że każda z nich przeszła weryfikację operatora. Jedna niezweryfikowana oferta obciąża reputację całego kanału.
• Obowiązki identyfikowalności sprzedawców. Akt o usługach cyfrowych (DSA) nakłada na internetowe platformy handlowe obowiązki dotyczące identyfikowalności przedsiębiorców korzystających z ich usług. W modelu agentowym te dane przestają być formalnością i stają się sygnałem, na którym opiera się decyzja zakupowa.
• Skala i struktura sporów. Rośnie udział reklamacji typu „towar niezgodny z opisem” względem klasycznych reklamacji o nieautoryzowaną transakcję, ponieważ agent kupuje zgodnie z parametrem, a nie zgodnie z oczekiwaniem.
• Zarządzanie ruchem automatycznym. Marketplace musi odróżniać agenta działającego w interesie klienta od automatu zbierającego dane lub testującego skradzione karty. Wymaga to weryfikacji tożsamości agenta na poziomie żądania, a nie wyłącznie reguł ograniczających liczbę zapytań.

Szansą jest natomiast pozycja, której pojedynczy sklep nie osiągnie: marketplace dysponuje danymi porównawczymi o zachowaniu sprzedawców i może zbudować własny sygnał zaufania dla agentów. Kto pierwszy zacznie publikować weryfikowalne atrybuty jakości sprzedawcy w formacie czytelnym maszynowo, ten stanie się preferowanym źródłem dla agentów.

Dla marketplace’u weryfikacja sprzedawcy przestaje być procesem handlowym i staje się kontrolą bezpieczeństwa, ponieważ agent kupujący w imieniu klienta nie ocenia reputacji oferty tak, jak zrobiłby to człowiek.

Co płatności agentowe oznaczają dla wydawcy kart?

Wydawca traci najbardziej użyteczny dowód w postępowaniu reklamacyjnym: moment świadomej decyzji człowieka powiązany z konkretnym koszykiem. W zamian musi oprzeć rozstrzygnięcie na metadanych mandatu, czyli na tożsamości agenta, zakresie uprawnień i znaczniku czasu zgody. To zmiana w konstrukcji autoryzacji, a nie usprawnienie procesu obsługi sporów.

Cztery konsekwencje operacyjne po stronie wydawcy:

• Jakość provisioningu staje się parametrem umownym. Zasady Visa Token Service przewidują dla aktywnych uczestników programu utrzymanie minimalnego miesięcznego wskaźnika akceptacji wydawania tokenów na poziomie 90% w przeliczeniu na BIN, a każdy token musi odzwierciedlać aktualny numer rachunku i datę ważności.
• Uwierzytelnienie przenosi się na moment nadania mandatu. Skoro agent działa później bez udziału człowieka, ciężar weryfikacji przesuwa się na etap wydania poświadczenia. Stąd nacisk na dodatkowe potwierdzenie tożsamości i klucze dostępu typu passkey w programach organizacji kartowych.
• Nowa kategoria sporów. Reklamacje agentowe nie mieszczą się czysto ani w kategorii nieautoryzowanej transakcji, ani w kategorii towaru niezgodnego z opisem. Wydawca potrzebuje ścieżki obsługi uwzględniającej podzieloną odpowiedzialność użytkownika, dostawcy agenta i sprzedawcy.
• Zakres regulacyjny wykraczający poza karty. Wydawca jest podmiotem finansowym w rozumieniu DORA, a jeśli wykorzystuje modele AI do oceny zdolności kredytowej, wchodzi w obszar systemów wysokiego ryzyka według unijnego aktu o sztucznej inteligencji.

Patronusec Insight: Najczęstsza luka, którą widzimy po stronie instytucji finansowych, nie dotyczy tokenizacji, lecz rejestru ryzyka. Agent AI działający na poświadczeniach klienta bywa wpisywany do dokumentacji jako funkcja produktu, a nie jako komponent przetwarzający dane uwierzytelniające. W konsekwencji nie trafia do analizy zagrożeń ani do scenariuszy testowania planu ciągłości. Zalecamy odwrotne podejście: potraktować agenta jak dostawcę wewnętrznego z własnym profilem ryzyka i własnymi testami. Przy wymogach DORA to różnica między rejestrem, który obroni się przed nadzorcą, a rejestrem uzupełnianym po incydencie.

Jakie regulacje poza PCI DSS obejmują płatności agentowe?

Płatności agentowe nie mają w Unii Europejskiej odrębnego reżimu prawnego. Obowiązują istniejące przepisy o usługach płatniczych, przepisy o sztucznej inteligencji oraz zasady organizacji kartowych, a ich wspólnym testem jest pytanie, czy autoryzacja i zgoda użytkownika pozostają skuteczne, gdy transakcję wykonuje oprogramowanie.

Reżim	Co reguluje w kontekście agentowym	Stan na lipca 2026
PSD2 i standardy techniczne SCA	uwierzytelnianie użytkownika przy inicjowaniu płatności i przy ustanawianiu mandatu, licencjonowanie usług płatniczych	obowiązuje, brak odrębnego reżimu dla agentów
PSD3 i rozporządzenie PSR	zasady prowadzenia działalności, odpowiedzialność, ochrona przed oszustwem	uzgodnione politycznie, na etapie publikacji; stosowanie po okresie przejściowym [WYMAGA WERYFIKACJI aktualnej daty publikacji]
Akt o sztucznej inteligencji (AI Act)	obowiązki przejrzystości wobec użytkownika, klasyfikacja systemów wysokiego ryzyka	obowiązki przejrzystości od 2 sierpnia 2026; systemy wysokiego ryzyka z załącznika III przesunięte na 2 grudnia 2027 pakietem Digital Omnibus zatwierdzonym przez Parlament 16 czerwca 2026 i Radę 29 czerwca 2026
Zasady Visa dla płatności agentowych	kategorie APP i APE, obowiązek użycia tokena, zgoda posiadacza karty	obowiązują od 18 kwietnia 2026
DORA	zarządzanie ryzykiem ICT, rejestr dostawców, testowanie odporności	obowiązuje podmioty finansowe
RODO	profilowanie i przetwarzanie danych o zamiarach zakupowych	obowiązuje bez zmian

Trzy wnioski praktyczne z tego układu:

• Agent zakupowy zwykle nie jest systemem wysokiego ryzyka, natomiast model oceniający zdolność kredytową już tak. Rozróżnienie decyduje o skali obowiązków dokumentacyjnych i o tym, czy przesunięcie terminu na 2 gru 2027 w ogóle Cię dotyczy.
• Obowiązek silnego uwierzytelniania nie znika przez automatyzację. Powstaje pytanie, w którym momencie procesu jest spełniany: przy nadaniu mandatu, przy każdej transakcji, czy w ramach wyjątku opartego na analizie ryzyka.
• Zasady kartowe wyprzedziły prawo powszechne. Praktycznym źródłem obowiązków są dziś regulaminy organizacji kartowych, a nie ustawa, co oznacza, że zmiana zasad następuje szybciej niż nowelizacja przepisów.

Patronusec Insight: Zespoły compliance najczęściej analizują płatności agentowe wyłącznie przez pryzmat prawa płatniczego i pomijają warstwę zasad kartowych, która zmienia się kilka razy w roku i realnie decyduje o dopuszczalności modelu. Odwrotny błąd popełniają zespoły produktowe, które czytają wyłącznie regulaminy sieci i pomijają obowiązki wynikające z przepisów. Skuteczna mapa wymogów łączy oba źródła w jednym rejestrze z przypisanym właścicielem, co w praktyce oznacza funkcję IT Compliance Officera utrzymującego ten rejestr między audytami, a nie jednorazowy przegląd prawny.

---

Nie masz pewności, które wymogi obejmują Twój model płatności agentowych?

W bezpłatnej rozmowie scope assessment przechodzimy przez Twój przepływ transakcji i wskazujemy, które reżimy realnie Cię dotyczą: PCI DSS, zasady kartowe, DORA, NIS2 lub obowiązki wynikające z aktu o sztucznej inteligencji. Rozmowa trwa 30 minut i kończy się listą obowiązków przypisanych do konkretnych ról.

Umów rozmowę scope assessment

---

Mit i fakt: co najczęściej rozumie się źle o bezpieczeństwie płatności agentowych?

Poniższe przekonania powtarzają się w dokumentacji projektowej i w rozmowach z dostawcami. Każde z nich prowadzi do konkretnej luki w projekcie kontroli.

MIT: Skoro agent nie widzi numeru karty, ryzyko płatnicze zostało wyeliminowane.
FAKT: Tokenizacja chroni poświadczenie, nie intencję. Transakcja wykonana na ważnym tokenie w wyniku manipulacji agentem jest formalnie autoryzowana i trudniejsza do zakwestionowania niż klasyczne oszustwo kartowe.

MIT: Odpowiedzialność za błędny zakup agenta ponosi dostawca agenta.
FAKT: Żaden powszechnie obowiązujący przepis nie przypisuje odpowiedzialności dostawcy agenta. Zasady kartowe obowiązujące od 18 kwietnia 2026 kierują ją do posiadacza karty, a ekonomiczny ciężar sporu w praktyce spada na sprzedawcę.

MIT: Silne uwierzytelnianie nie ma zastosowania, bo transakcję inicjuje oprogramowanie.
FAKT: W Unii Europejskiej wymogi SCA pozostają w mocy. Zmienia się moment ich spełnienia, nie sam obowiązek.

MIT: Wystarczy zweryfikować podpis agenta, żeby uznać transakcję za wiarygodną.
FAKT: Weryfikacja tożsamości agenta dowodzi, kto wysłał żądanie. Nie dowodzi, że użytkownik zlecił właśnie ten zakup, ani że agent nie działa pod wpływem treści wstrzykniętej przez stronę trzecią.

MIT: Wybór protokołu agentowego to decyzja techniczna, którą można później zmienić.
FAKT: Protokół determinuje, kto posiada relację z klientem, kto przechowuje poświadczenia i jakie dowody trafiają do sporu. To decyzja architektoniczna o horyzoncie wieloletnim.

FAQ – Płatności agentowe a bezpieczeństwo

---

Co czytać dalej?

Ścieżka od zrozumienia mechanizmu do gotowości operacyjnej:

1. Network token a token agentowy – 4 rodzaje tokenów i różnice – taksonomia poświadczeń, od której zaczyna się każda rozmowa o zakresie.
2. Agentic Payment Provider i network tokeny Visa – 7 obowiązków PCI DSS – obowiązki ról APP i APE po zmianach z 18 kwi 2026.
3. Zakres certyfikacji PCI DSS – od czego zacząć i jak go określić – metoda wyznaczania granic środowiska danych kartowych.
4. Polityka AI w firmie – 10 elementów – warstwa nadzoru nad wykorzystaniem AI w organizacji.
5. Ataki z użyciem AI – jak sztuczna inteligencja zmienia zagrożenia – strona ofensywna tego samego zjawiska.
6. Testy bezpieczeństwa IT – jak wybrać metodę – dobór metody testowania warstwy integracyjnej.

---

Płatności agentowe i bezpieczeństwo – bezpłatna konsultacja

Patronusec jest akredytowanym QSA z własnym zespołem pentesterów i pracuje z klientami z sektorów fintech, e-commerce, retail i finansowego. Łączymy perspektywę audytora z praktyką techniczną, dzięki czemu ocena ryzyka i plan wdrożenia powstają w jednym projekcie.

W bezpłatnej 30-minutowej konsultacji pomożemy Ci:

• określić, którą rolę w łańcuchu płatności agentowych faktycznie pełnisz i jakie obowiązki z tego wynikają,
• wskazać komponenty architektury agentowej wchodzące do zakresu PCI DSS,
• ocenić ekspozycję na manipulację agentem i zaplanować odpowiedni zakres testów,
• zestawić wymogi PCI DSS, zasad kartowych, DORA i aktu o sztucznej inteligencji w jednej mapie obowiązków.

Umów bezpłatną konsultację | Analiza luk | Testy penetracyjne | vCISO | DORA